Maj - czas nowych przyjaźni i zażywania wiosny :)

Wszyscy czekaliśmy na maj. Każdy liczył na to, że w maju zrobi się wreszcie cieplej i w końcu nastanie wiosna. Wysoka temperatura (kilkanaście stopni) pojawiała się już przed moim i Anieckowym wyjazdem do Szkocji, ale dość sporadycznie. Po przyjeździe z zaskoczeniem zauważyłam, że drzewa przed moim oknem wreszcie się zazieleniły! Najśmieszniejsze jest jednak to, że Finowie ostrzegali nas, że nawet na Vappu może padać śnieg i faktycznie padał! Choć dla Was niekoniecznie musi być to coś wielkiego, bowiem dwa dni później padał w Polsce :P

Pokazuję Wam rower :) Roweru brakowało mi tu strasznie. Początkowo były plany zakupu używaka, ale nawet ceny używanego bicykla przerastały moje możliwości. Wpadałam więc na genialny pomysł poproszenia kogoś na Couchu o pożyczenie roweru na weekend :) Ludzie są tam bardzo pomocni i tak oto śmigałam męską kolarzówą z zepsutymi hamulcami przez trzy dni, z nosa mi kapało, w gardle drapało... Ale dzielnie korzystałam! ;)

Wiosną bardzo popularne jest robienie pikników na Suomenlinnie i Seurasaari. My też się wybraliśmy raz. Przygotujcie się jednak na to, że na Suomenlinnie nie rozpalicie grilla (bo nie wolno). Inna istotna sprawa to to, że tam jest niesamowicie wietrznie nieustannie. Wiatr jest przeszywający i bardzo zimny, dlatego warto pomyśleć o czymś cieplejszym. Aczkolwiek z moich obserwacji nie wszystkim wiatr przeszkadza (patrz: Nicolas na zdjęciu poniżej :D).

W pewnym momencie mojego pobytu w Helsinkach normą stało się, że w niedzielę wieczorem idziemy do Tigera. Agata chodziła praktycznie od samego początku, ja się dałam namówić jakoś w kwietniu po raz pierwszy, bowiem Tiger to chamska dyskoteka, ale zdobyła serca erazmusów tym, że można tam zakupić piwo/cidera za 1 euro (dla porównania standardowe ceny to 3-6 euro). Okazało się, że aż tak chamsko to nie jest, ponadto co tydzień można było spotkać wielu znajomych, więc Tiger stał się punktem obowiązkowym w naszym tygodniowym rozkładzie jazdy. Myk był taki, że trzeba było zakupić piwo/cidera do 23:00, dostawało się niebieski kubek, który potem napełniało się za 1 euro. Wejście do 00:00 bezpłatne. Oczywiście ludzie szybko wpadli na genialny plan, by kubki wynosić, wówczas nie musieliśmy przychodzić przed 23:00, a i tak mieliście dojście do wodopoju za 1 euro (a nie za 7 - bez kubka :/). Jednakowoż ostatni Tiger zaowocował przypałem. Nikt mi nie powiedział, że niebieskie kubki są stopniowo wycofywane na rzecz przeźroczystych i gdy ostatnio poszłam do babki z trzeba niebieskimi kubkami i hasłem "three ciders, please!", ona rzuciła kubkami o zlew i oskarżyła mnie o kradzież. Powiedziałam, że to nie moje, lecz znajomych, a Aga&Agata cieszyły się, że to na mnie padło, bo one by spłonęły, a ja udałam głupka :P Ale generalnie polecamy Tigera :)

Maj to również czas pożegnań i powitań... Joana (Portugalka) zaczęła emocjonalny zjazd kończąc praktyki i wyjeżdżając już na początku maja. Z drugiej strony stale pojawiały się nowe osoby. Zaprzyjaźniłam się bardzo z Nicolą (Francuz). Nicolas jest pięć lat młodszy ode mnie i naprawdę w pewnej chwili zaczęłam go traktować jak mojego małego braciszka (szczególnie podczas pobytu w Petersburgu, o czym będzie wkrótce). Na samym początku maja pojawił się też Marco, najfajniejszy, najśmieszniejszy i najprzystojniejszy Włoch, jakiego znam. Spędziłam z nim wiele majowych chwil śmiejąc się lub kłócąc zażarcie o Boga. Potem, tuż po zakończeniu szkoły wyjechał Christoph. Walczył dzielnie o przebukowanie biletu, ale nie udało się. Nie było go na Polish Farewell Party, już wtedy odczułam jego brak. A ostatniej niedzieli w Tigerze stwierdziłam, że Tiger bez Chrisa to nie ten sam Tiger...

Maj jest pełen fruwających wszędzie emocji. Ambiwalencja niesamowita... Z jednej strony wymęczonam tym Erazmusem strasznie, tęsknię do moich przyjaciół i normalności, normę imprezową wyrobiłam chyba na co najmniej kolejne pięć lat... Z drugiej strony chętnie zabrałabym do Warszawy Agę, Marco, Christopha, Jorge, Nicolę, Ingrid, Ecem i może nawet parę innych osób też :)

Dziś jest mój ostatni wieczór w Helsinkach. Jutro o 8:30 wylatuję do Rygi, potem przesiadam się w samolot do Warszawy.

11.01. - 31.05.2011 Aga, wiem, że prychniesz, ale niestety, powiem jak obciachowo przeciętny Erazmus - w moim życiu to też był najzajebistszy czas :) Przynajmniej póki co ;)

Guano, przez Tallin do Szkocji i Vappu na koniec :)

Dziś szaleję :) Dwa posty jednego dnia! Woooohoo :P Ale chilloutu trochę potrzebuję, targają mną ambiwalentne emocje okołowyjazdowe, z jednej strony tęęęsknię, z drugiej za nic nie chcę wyjeżdżać... Ciężki czas :/

Spójrzcie na dół :) W połowie kwietnia zaliczyłam w Helsinkach koncert Guano Apes. Pamiętam, jak jechałam z wypiekami na twarzy na Woodstock (i to przez Szczecin! :P) w 2009 tylko po to, by zobaczyć Guano, i z jakim rozczarowaniem drżałam z zimna pod jakimś przeciekającym zadaszeniem w oczekiwaniu na pociąg powrotny do Warszawy. Ale nie przestałam ich wielbić i gdy dowiedziałam się, że grają w Helsach, wiedziałam, że muszę być na tym koncercie. I byłam :) I był to jeden z najlepszych koncertów na jakim byłam. Trochę się nie dogadywali ze sobą na scenie, ale z publicznością bardzo :) Żywy, spontaniczny, energetyczny koncert ze składem w pełni sił :)


Pod koniec kwietnia miałyśmy z Aniecką akcję pod kryptonimem "Przez Tallin do Szkocji".

Nie wiem, jakim cudem dałam się jej namówić na 8 dni podróżowania ze spaniem na Couchu. Z tego, co pamiętam, podałam jej przedział czasowy, kiedy mogę jechać, a ona zabukowała bilety dokładnie na początek i koniec mojego przedziału :D
Wróciłyśmy wymięte, ale warto było! Do Tallina promem z Helsinek, dzień na uroczej, aczkolwiek malutkiej starówce. Oczywiście pieszo przez pół miasta, by złapać autobus na lotnisko, ale przekonałam się, że Tallin przypomina mi momentami Warszawę... Nie będę Wam polecać szczególnych linii, którymi najlepiej (czyt. najtaniej) dostać się do Tallina, bowiem my kombinowałyśmy, w jedną stronę jedną linią, w drugą - drugą. Wszystko zależy od dogodnych dla Was godzin oraz tego, czy akurat są dostępne mega promocje. Zawsze warto porównać różne linie.

Potem lot Ryanairem do Edynburga. Oczywiście kombinacje te zostały obczajone przez Agę, co by nam wyszło najtaniej. Lot z Tallina do Edyn w dwie strony wyniósł nas 40 euro na głowę, więc nie najgorzej Aga kombinuje :)
Pierwsze dwie noce w Edyn spędziłyśmy u Grześka z CS, do którego przyjechał Łuki i Marek. Było fajosko :) Swojsko i prześmiesznie :) Malowaliśmy gotowane jajka pisakami i mieliśmy tradycyjne, polskie śniadanie świąteczne :)

Potem łapałyśmy stopa do Magdy, do Aberdeen. Zaznałyśmy u niej prawdziwej, pięknej Szkocji, do której zapałałam miłością. Jedyny minus Szkocji to wilgoć przeszywająca mnie aż do szpiku kości. Było mi tam non stop zimno :/

Potem znów Edyn i CS u pięknego Francuza Samuela i geja Łotysza Valtersa. Mili chłopcy :)

Jednym słowem, wyprawa mega :) Szkocja urokliwa, choć Edynburg zbyt tłoczny dla mnie. Obawiam się jednak, że po Helsinkach stale będzie mi towarzyszyć uczucie tłoku w większych miastach. Aż się boję do Warszawy wracać...

Po Edynburgu przyjechałyśmy wprost na Vappu. W planach było zostawienie plecaków i ruszenie na miasto. W akademiku u Agi na Kamppi przed windą spotkałyśmy ekipę Agata-Włosi, największych pijaków erazmusowych :P

Mimo wszystko jednak nikt nie przebije Finów :) Vappu to szaleństwo, o 2:00 w nocy na ulicach dzikie tłumy. Generalnie zamysł jest podobny do naszych juwenaliów, jednak tutaj Vappu obchodzi się w centrum miasta, kluby są napchane, większość przebrana jest albo w kombinezony szkół, albo w inne, mniej lub bardziej dziwne stroje (patrz Aga walcząca z sumo).

Myślałam, że Vappu to coś dzikiego, ale gdy pamiętnego 15.05 Finlandia wygrała ze Szwecją w ice hockeya, wówczas ujrzałam istne szaleństwo. Wracaliśmy o drugiej AM z Tigera, nie byliśmy w stanie dojechać na Kannelmäki ani pociągiem, ani taksówką, ani nijak. Na szczęście Aniecka się zlitowała, bo Czajna wyjechała do Kopenhagi, i przenocowała dwie Polki i Italiano :)

Zresztą, sami sobie obejrzyjcie, co się działo :) Poniżej:

Suomi!!!

Klimat Helsinek

Cześć :) Blog przymarł śmiercią naturalną... Druga połowa pobytu jest istnym szaleństwem, walką z czasem, ciśnięciem assigmentów, towarzyskim się udzielaniem, podróżowaniem, ale niestety też rezygnowaniem z wielu rzeczy, bo przecież wszystkiego nie da się zrobić... Stąd moja nieobecność, bo jednak spędzanie czasu dla przyjemności przed komputerem zostało zepchnięte na daleką pozycję na mojej liście priorytetów.

Cofam się dzisiaj trochę w przeszłość i pokazuję Wam zdjęcia z kwietnia, jeszcze z pobytu Marty. Miałyśmy okazję powłóczyć się trochę po Helsinkach, choć wraz z wieloma moimi znajomymi zgodnie twierdzimy, że Helsinki nie są miastem dobrym do odwiedzania, lecz doskonałym do życia. Spójrzcie na foty: zieleń, jeziora, drzewa, pagórki, spokój... Za takimi Helsinkami będę całe życie tęsknić, do takich Helsinek chcę wracać, bądź nawet wrócić, kto wie...

Dla tych, którzy przyjadą do Helsinek - jest kilka punktów, które tworzą klimat tego miasta... Sobór Uspieński na wyspie Katajanokka, który widać z wybrzeża, gdzie wsiadamy na promy do Tallina, Petersburga, czy stateczek na Suomenlinnę. Tuomiokirkko - wielka, biała, luterańska katedra, górująca nad Helsinkami, gdzie co dzień przesiadują Finowie i turyści na ogromnych schodach. Suomenlinna z jej ruinami fortecy i Seurasaari z jej wiewiórkami (oba miejsca to wyspy, na Suomenlinnę dostaniecie się statkiem za darmo z kartą miejską, tramwaj 3T z centrum; na Seurasaari można dojść mostem bądź zimą po morzu). Rautatienasema, czyli Dworzec Główny, piękna budowla, niesamowity klimat, strategiczne miejsce spotkań i serce Helsinek. Mannerheimintie - główna ulica Helsinek, tu życie toczy się 24 godziny na dobę. Kamppi, czyli nowe centrum miasta, i jego sklepy, pubu, cluby... Park Sibelliusa wraz z rzeźbą przedstawiającą muzykę. Ogromny i piękny cmentarz Hietaniemi i plaża Hietaniemi, gdzie zachody słońca wiosną oszałamiają... Nie wiem, czy w kilka dni da się poczuć ten klimat. Dla mnie jest on najlepszy, jakiego do tej pory zasmakowałam.


Inne miejsca, za którymi będę tęsknić, to oczywiście Pasila i Kannelmäki. Pasila - tam znajduje się Haaga-Helia, która głupią szkołą jest, ale mimo wszystko przysporzyła mi wiele radości. Po samej Pasili fajnie się powłóczyć, jest mniej reprezentatywna niż "dół" Helsinek, ale warto zobaczyć odrobinę "normalniejsze" Helsinki. Kannelmäki z kolei to jedno z najlepszych miejsc, w jakich mieszkałam. 15 minut pociągiem od centrum, otoczone lasami, parkami i skałkami. Cicho i przytulnie. Przed blokiem ludzie robią grille bądź pikniki.

Ależ żem się rozczuliła! :) Na zakończenie wywodów mych: w połowie kwietnia dostałam od moich cudownych rodziców paczkę z polskim jedzeniem: bogosik, leczo, dżemiki, zupki, Kubusie, kabanoski (których nie jem, bowiem moje sumienie się znów o semi-wegetarianizm doprasza)... Dziękuję raz jeszcze! Mała porada dla przybywających do Helsinek (tudzież tu przebywających): słuchajcie, poczta jest rzeczą zajebiście drogą. Szaleństwo jest cokolwiek przesyłać, ale oczywiście - czasem jak mus, to mus. Jednak dobrym pomysłem był pomysł mojego taty. Wynalazł on pana, który jeździ tirem do Helsinek z Polszy, paczka dotarła zatem do mnie za darmo.

Buziaki i wkrótce będzie więcej :P

Zachód na helsińskim wybrzeżu

Dziś nie będę pisać. Pokażę Wam za to, jak wyglądało wybrzeże w Helsinkach w dniu urodzin Christopha :)

Laponia

Witajcie po miesiącu nieobecności :)

Jest mi niezmiernie przykro, że tak to wyszło, że nie pisałam, ale żyję w niedoczasie. Jak zapewne zauważyliście, dużo podróżuję podczas mojej wymiany, więc każdy miesiąc jest dla mnie minimum o tydzień krótszy niż powinien być. Wobec tego między wycieczkami muszę pracować ze zdwojoną siłą, tym bardziej, że staram się nie rezygnować z wielu atrakcji. Time management opanowany do perfekcji - tego na pewno nauczy Was Erazmus :P

Kontynuując me wywody, w pierwszej połowie kwietnia przyjechała do Helsinek moja psiapsióła Marta. Wyruszyłyśmy na daleką północ, czyli że Laponię :)

Od razu Wam mówię, że kwiecień nie jest dobrym miesiącem na wyprawy do Laponii. Śnieg zdecydowanie jeszcze nie stopniał po zimie, natomiast jest już bardzo brudny i "zużyty" i ogólnie fuj. Przedwiośnie to paskudna pora roku, a w Laponii, ze względu na ogromne ilości śniegu, trwa bardzo długo. Zatem jedźcie zimą, kiedy jest biało, bądź późnym latem, kiedy jest ruska, czyli piękna, ruda i bardzo krótka, bo zaledwie dwutygodniowa, lapońska jesień. Mój quest na przyszłość :) Ktoś chętny się dołączyć (niekoniecznie w tym roku :P)??

Celem naszej wyprawy było Rovaniemi, czyli stolica fińskiej części Laponii. Zatrzymałyśmy się tam u dziewczynki z CS. Polecam Wam taką formę postoju w Rov, bowiem chętnych do goszczenia jest bardzo wielu wbrew niewielkim rozmiarom miasta.

Samo Rovaniemi nie jest imponujące, ale dobrym pomysłem jest urządzanie sobie spacerów wzdłuż dwóch rzek, których zbieg znajduje się w pobliżu Rovaniemi - Kemijoki i Ounasjoki. My zaliczyłyśmy również wyprawy dalej poza miasto. Laponia słynie z przyrody. Tu naprawdę przez długie kilometry nie natknięcie się na żadną wioskę. Wszędzie drzewa i cisza.

Co warto zobaczyć, czego doświadczyć w Laponii? Zdania są różne. My udałyśmy się do zoo leżącego pod miasteczkiem Ranua, 60 km na południe od Rovaniemi (czyli właściwie nie jest to Laponia). Zoo słynie ze zwierząt polarnych. Jest świetne i polecam Wam je gorąco. Nawet tym, którzy nie są takimi miłośnikami zwierząt, jak ja, bowiem zoo usytuowane jest w środku lasu, wybiegi są bardzo duże. Zwiedzanie tego zoo zakrawa o mini wyprawę :)

Polecam Wam też farmę reniferów na napapiiri, czyli na kole podbiegunowym. Podobno farma oferuje różne atrakcje, jak chrzest polarny czy coś w tym stylu, ale jak już wspomniałam, kwiecień to taka nie wiadomo jaka pora roku, niby już nie zima, ale jeszcze nie lato, więc wiele rzeczy się nie odbywa. Farma znajduje się niedaleko Rovaniemi (ok. 7 km). Reniferków jest tam bardzo dużo, patrzą ze zdziwieniem na turystów i można je pogłaskać, jak zechcą podejść :)

Obowiązkowo należy zaliczyć Wioskę Świętego Mikołaja (również kilka km od Rovaniemi na północ). Spotkanie z Mikołajem polega na tym, że się siada obok wielkiego czerwonego faceta, który stara się zagadywać i powiedzieć coś w Twoim ojczystym języku, a zabawna elfica, pomocnica Mikołaja, robi fotę, którą później można sobie zakupić za symboliczne 20 euro minimum. Komercha maksymalna, aż do obrzydzenia. Tak sobie jednak myślę, że może jednak nie jedźcie do tej wioski, bo po tej wizycie na pewno przestaniecie wierzyć w Świętego Mikołaja.

W Rovaniemi jest również baaaardzo ciekawe, multimedialne muzeum - Arktikum, które poświęcone jest ogólnie Arktyce. Dla spragnionych wiedzy wspaniałe miejsce :)

Zorzy nie widziałam :( Kwiecień to niedobry miesiąc :P

Ach, dla tęskniących za przygodą, chętnych pogadania z tubylcami bądź tych o niskim budżecie - autostop w Laponii to pestka. Polecam. Szczególnie, jak wiezie Was dziadek, który ni w ząb po Englishu :P Ja nie do niego "Anteeksi, en puhu suomea", czyli że nie mówię po fińsku, a on do mnie "suklata", czyli żebyśmy się czekoladą częstowały i "hahaha" śmieje się w głos :) No cudnie było :))

Do Rovaniemi dostaniecie się pociągiem za jedyne 160 euro w dwie strony :P /bądź 80 ze zniżką studencką, ale pamiętajcie - najpierw trzeba wyrobić kartę VR, o której już tu pisałam/. Najlepiej wziąć nocny. Wieczorem wyjeżdżamy z Helsinek, a rano jesteśmy w Rovaniemi. Nocny ma jeden zasadniczy minus - światło świecą całą noc :/ :P