Imprezowanie w Helsach

Witam moich drogich i wiernych Czytelników! ;)

Mam postanowienie na dziś: ogarnąć się. Ostatnio imprezujemy zdecydowanie zbyt intensywnie, tym bardziej że koniec pierwszego okresu za pasem, co się niestety wiąże z egzaminami. Na szczęście wiele ich nie będzie. A tuż przed jadę do Petersburga, więc piszę tego posta, a potem zabieram się ostro do pracy!

No właśnie o imprezach chciałam Wam trochę opowiedzieć. Siedzę tu już dwa miesiące (prawie), a jeszcze nie wspominałam nic konkretniejszego na ten temat. Jak się zapewne domyślacie, trudno być Erazmusem i nie imprezować. Tym bardziej, że tutejsze kluby bardzo nam dogadzają i np. w każdą środę jest party dla exchandżów w czymś, co się nazywa Onella, a wcześniej Huuma. Inna sprawa, że miejscówka jest beznadziejna. Sam klub jako tako, mają piękne kanapy w kwiatki do posiedzenia, ale muzyka i towarzycho pozostawia wiele do życzenia.
Po dwóch miesiącach poczułyśmy z Agą, że trzeba coś zmienić i ruszyłyśmy w piątek na poszukiwanie wymarzonego klubu/pubu. Doznałam de javu. Niestety. Miałam wrażenie, że włóczę się z Martą po Warszawce i za chwilę będziemy tak wkurwione, że nie zostanie nam żadna inna opcja prócz McDonalds'a ;) Na szczęście Aga nie poddaje się łatwo. Połaziłyśmy po centrum w poszukiwaniu odpowiedniego miejsca, ale byłyśmy bardzo zaskoczone, bowiem okazało się, że w weekendy w Helsinkach wszędzie trzeba zapłacić za wejście. Nawet do zwykłych pubów! Jest to kwota w wysokości około 2 euro. Do tego oczywiście szatnia obowiązkowa w większości miejsc - 1,5-3 euro. No to sobie policzcie, ile imprezowanie kosztuje :/ W zależności od tego, czy wejście jest płatne, czy nie, piwo stoi za 3-5 euro. Tak że chyba teraz rozumiecie, dlaczego nie piszę często o imprezach :P
No ale nic to. Znalazłyśmy Loose, adres: Annankatu 21. Baaardzo fajny, rockowy pubik do posiedzenia. Jak pójdziecie dalej Annankatu, to dojdziecie do Iso Robertinkatu, która jest ulicą imprezową w Helsach. Jest tu dużo klubów, pubów i innych miejscówek. Polecamy z Agą Lamę, gdzie przy barze wiszą huśtawki. Niestety w weekendy jest napchane na maksa, ale wrócimy tam w tygodniu. I jeszcze Rock Bar The Stage - nie zachodziłyśmy, ale wyglądał zachęcająco. Na skrzyżowaniu Annankatu z Iso Robertinkatu. No to życzę udanej zabawy ;)

My z Agą zdecydowałyśmy w piątek, że dołączymy do Agi kumpla, Ronana, bardzo sympatycznego dreadowatego chłopca z Nowej Zelandii. Gościu podróżował trzy lata po Europie, trochę pracował tu i tam, poznawał ludzi ipt. Aga poznała Ronana, gdy zatrzymał się u jej sąsiadki. Sąsiadka przyszła pożyczyć od Agi kawy, bo Romek reflektował się napić, Aga uczynnie kawę zaniosła i zamknęła klucz w pokoju. Spędziła z sąsiadką i Ronanen 9 godzin, czekając na swoją współlokatorkę, więc jakby nie było, zakumplowała się z Ronanem. No właśnie, bo Wy nie wiecie, ale w naszych akademcach jest taki myk, że nie wolno kluczy zamykać w pokoju, bo się drzwi zatrzaskują po zamknięciu. No i lipa. A otwarcie pokoju z kluczami w środku kosztuje 20 euro...

Wracając, obczajanie miejscówek i poszukiwanie Ronana zajęło nam bite dwie godziny. Koleżanka Ronana okazała się typową Finką, jedno zdanie mówiła nam przez telefon przez 5 minut. Dodatkowo nie rozumiała zdania "can you give us exact address?", nawet mimo tego, że Aga powtórzyła jej to zdanie co najmniej 20 razy, a ja jeszcze 10 :] Po drodze spotkałyśmy zalanego Fina, który twierdził, że mówimy do siebie po niemiecku. To powinno nas zaniepokoić, jednak naiwne, poprosiłyśmy go, by pogadał z Finką i wyciągnął od niej nasz upragniony exact address (bo miałyśmy mapę!). Fin, jak to Fin, gadał z Finką 10 minut, po czym był w stanie pokazać nam kierunek i kazał iść 5 minut. Do tej pory nie wiemy, o czym deliberował 10 minut. Po 5 minutach marszu wyszłyśmy z Agą na jakieś zadupie i wśród licznych pomysłów, co czynić, Aga wpadła na genialny plan: zadzwonić ponownie do Ronana! Jednakowoż w związku z długością rozmów z Finką, nie miała już nic na koncie, więc pożyczyła mój telefon. Stwierdziła, że spróbujemy zadzwonić do Ronana raz jeszcze, choć wcześniej miał ciągle zajęty telefon. Aga wystukała numer i nagle... rozlega się dźwięk jej telefonu. Patrzy na wyświetlacz, a tam "Kaśka". What the fuck - popatrzyłyśmy na siebie zdumione, po czym nie wytrzymałam, bo mnie olśniło i prawie się posikałam ze śmiechu. Aga zamiast numeru do Ronana, zapisała numer do siebie pod jego nazwiskiem, i jeszcze się dziwiła, czemu Ronan ma ciągle zajęte, jak ona do niego dzwoni!!! :D

No nic, ale w końcu trafiłyśmy :) Miejsce nazywa się Siltanen, znajduje się przy Hameentie 13B lub A, nie pamiętam, trochę za centrum, trzeba metrem podjechać. Ale warto - miejsce ekstra, weszłyśmy za darmo, piwo 4,50 (czyli standard), ciekawi ludzie, fajna muzyczka indie :)

A w sobotę zaliczyłyśmy parapetówkę u Tommiego, naszego kumpla Fina z CS (ten, co nas zabrał z Turku). Obczaiłyśmy fiński dom - suuuuuper, zupełnie inaczej zbudowany niż domy w Polszy. Tommi mieszka w swego rodzaju komunie - jest ich tam 8 razem, 5 Finów i 3 osoby spoza Finlandii. Miałyśmy więc okazję poznać nieco więcej Finów. Wszyscy są bardzo sympatyczni, ale naprawdę mega z nich sztywniaki. Stoją, patrzą, trochę gadają, sączą drinki, ale za szybko się nie upijają. W ogóle ciekawa sprawa - party zaczęło się o 18:00, dacie wiarę?

Świat jest mały - na parapetówie spotkałyśmy trójkę Francuzów exchangów z Aalto (szkoła w Espoo). Na szczęście ci Francuzi okazali się bardzo fajni i miło spędziłyśmy z nimi czas, nawet biegnąc w mrozie do ostatniego metra, bo oczywiście nikt nie chciał mnie słuchać, gdy mówiłam, żeby szybciej wyjść :P

No to pójdę już :) Się uczyć. Pozdrawiam!!!